UA-69269769-1

AMEDEA

Consultatie, onderwijs en bij- en nascholing in de filosofie en ethiek van de zorg, geneeskunde en psychiatrie

Welkom op de website van Amedea


Op deze startpagina post ik -ter leering ende vermaeck- kritische aantekeningen bij actuele en minder actuele gebeurtenissen, publicaties of debatten die betrekking hebben op ethiek, filosofie, zorg en/of psychiatrie. Reacties welkom! Kijkt u vooral ook verder op de site, bij het aanbod bijvoorbeeld of de thema's.  


21.02.2017

Duur en weinig relevant

De reactie van Laura Batstra op de studie van Hoogman et al in The Lancet Psychiatry was snel en fel. Met vooral statistische argumenten veegde ze de vloer aan met de in de media breeduitgemeten –onterechte– conclusies dat het nu bewezen zou zijn dat ‘ADHD een hersenziekte‘ is. Haar betoog verdient bijval. En ook ik heb bezwaren, zij het van een andere orde. 
 
- Dat er (minimale) verschillen gevonden zijn maakt nog niet dat er sprake is van een (hersen)ziekte. Er worden ook verschillen gevonden tussen mannen en vrouwen, homo’s en hetero’s en gelovigen en niet-gelovigen op scans. Dat maakt man-zijn, homo-zijn en gelovig-zijn nog niet tot ziekte. 
- Verschillen in dit type studie duiden op z’n best op een associatie, niet op een causaal verband. Misschien was ’slechte opvoeding’, trauma of een andere variabele wel een confounder. Of ligt de relatie andersom: als er voortdurend tegen je gezegd wordt dat je ‘ADHD hebt’, krijg je vanzelf kleinere hersens?
- Kleinere hersenvolumes zijn ook bij andere stoornissen en klachten gevonden. Het is dus geen specifiek kenmerk van een hersenziekte, maar meer een algemeen verschijnsel bij wat mogelijk psychische problematiek genoemd kunnen worden. 
- het ziektebegrip ‘ADHD’ rammelt aan alle kanten. Het onvolprezen werk van Trudy Dehue maakt dan inzichtelijk. De DIVA (gouden standaard in Nederland) is geen diagnostisch instrument maar een classificatoir instrument. De recente richtlijn ADHD botst met richtlijnen op andere gebieden. En het probleem van de reïficatie is onvoldoende erkend en begrepen in de dagelijkse praktijk.
 
Hoe is het dan mogelijk om met zo’n wiebelig concept dergelijk onderzoek te doen en dan ook nog met onbegrijpelijk stellige conclusies te komen? Wat mij betreft is dit een nieuw hoofdstuk op het gebied van ‘alternative facts’.

Andrea Ruissen - 08:16 @ algemeen, media | Een opmerking toevoegen

Opmerking toevoegen

Fill out the form below to add your own comments